در مطالعه SURPASS-1، تیرزپاتاید ۵، ۱۰ و ۱۵ میلی‌گرم با کاهش میانگین A1C به‌ترتیب به‌میزان ۱.۸۷%، ۱.۸۹% و ۲.۰۷% طی ۴۰ هفته همراه بود. در مطالعه SURPASS-4، در میان بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ که از هر ترکیبی از متفورمین، سولفونیل‌اوره‌ها یا مهارکننده‌های SGLT-2 استفاده می‌کردند، تیرزپاتاید با کاهش میانگین A1C تا ۲.۵۸% همراه بود.

در مطالعه SURMOUNT-1، شرکت‌کنندگان کاهش وزن میانگین ۱۵%، ۱۹.۵% و ۲۰.۹% را طی ۷۲ هفته به‌ترتیب با دوزهای ۵، ۱۰ و ۱۵ میلی‌گرم تیرزپاتاید تجربه کردند. در مطالعه SURMOUNT-5، تقریباً از هر ۵ بیمار تحت درمان با تیرزپاتاید، ۱ نفر حداقل ۳۰% کاهش وزن را تجربه کرد.

در مطالعات بالینی، شرکت‌کنندگان تحت درمان با تیرزپاتاید کاهش درصدی در توده چربی را تجربه کردند که تقریباً سه برابر بیشتر از کاهش در توده بدون چربی بود و این امر منجر به بهبود کلی در ترکیب بدن شد.

در مطالعه SURMOUNT-1، کاهش وزن با تیرزپاتاید با بهبود در تمام عوامل خطر کاردیومتابولیک اندازه‌گیری‌شده، ازجمله دور کمر، فشارخون سیستولیک و دیاستولیک (به‌ترتیب با کاهش ۷.۲ و ۴.۸ میلی‌متر جیوه)، انسولین ناشتا و پروفایل لیپید (شامل ۲۴.۸ میلی‌گرم بر دسی‌لیتر کاهش در تری‌گلیسیرید و ۸ میلی‌گرم بر دسی‌لیتر افزایش در کلسترول HDL، همراه با کاهش در کلسترول کل و LDL) همراه بود.

اسپارتینا^® را می‌توان در هر زمانی از روز، با یا بدون غذا، تزریق کرد. توصیه می‌شود اسپارتینا^® در یک روز مشخص در هر هفته تزریق شود.

بیماران با دوز ۲.۵ میلی‌گرم در هفته: برای این بیماران درمان را با دوز ۲.۵ میلی‌گرم یک بار در هفته مجدداً آغاز کنید.

بیماران با دوزهای ۵ میلی‌گرم در هفته یا بیشتر:

• اگر ۲ دوز یا کمتر فراموش شده است: اگر دوز قبلی به‌خوبی تحمل شده است، درمان را با همان دوز مجدداً آغاز کنید.
• اگر ۳ دوز یا بیشتر فراموش شده است: درمان را با دوز ۵ میلی‌گرم یک بار در هفته آغاز کنید.

خیر؛ اسپارتینا^® فقط در افرادی با سابقه شخصی یا خانوادگی کارسینوم مدولاری تیروئید (MTC) یا در بیماران مبتلا به سندرم نئوپلازی متعدد اندوکرین نوع ۲ (MEN 2) منع مصرف دارد.

پیش از شروع درمان، باید نیاز به مایعات پس از جراحی و وضعیت حجم مایعات بدن ارزیابی، اصلاح و حفظ شود و بیمار باید در تمام طول درمان، به‌منظور پیشگیری از دهیدراتاسیون به‌دقت پایش شود.

پس از جراحی بای‌پس معده یا اسلیو گاسترکتومی (اما نه در باند معده)، هنگام شروع مصرف آگونیست‌های گیرنده GLP-1، باید اثربخشی و علائم پانکراتیت پایش شود؛ زیرا این جراحی‌ها GLP-1 درون‌زای بدن را افزایش می‌دهند که ممکن است مواجهه بیشتر با GLP-1 را غیرضروری سازد.

شایع‌ترین عوارض جانبی گزارش‌شده در بیماران تحت درمان با تیرزپاتاید عبارت‌اند از: تهوع، اسهال، یبوست، استفراغ و کاهش اشتها. عوارض جانبی گوارشی ممکن است پس از شروع مصرف تیرزپاتاید و در طول افزایش دوز رخ دهند، اگرچه معمولاً گذرا هستند و به‌مرور زمان بهبود می‌یابند.

رعایت نکات زیر به کاهش عوارض جانبی گوارشی کمک می‌کند:

• اطمینان از هیدراتاسیون (دریافت مایعات) کافی
• مصرف وعده‌های غذایی کوچک‌تر (مثلاً تقسیم ۳ وعده غذایی روزانه به ۴ وعده یا بیشتر)
• انتخاب غذاهای زودهضم و پرهیز از مصرف مواد تحریک‌کننده دستگاه گوارش (مانند ادویه‌جات و الکل)
• پرهیز از غذا خوردن هنگام احساس سیری
• افزایش آهسته دوز
• در نظر گرفتن استفاده موقت از داروهای کنترل‌کننده علائم در طول دوره افزایش دوز

اسپارتینا^® ممکن است عوارض جانبی آگونیست‌های GLP-1 (مانند لیراگلوتاید و سماگلوتاید) را افزایش دهد. از مصرف هم‌زمان این داروها باید خودداری شود.

اسپارتینا^® ممکن است اثر هایپوگلایسمی انسولین و سولفونیل‌اوره‌ها را تقویت کند؛ کاهش دوز این داروها باید مدنظر قرار گیرد.

از مصرف هم‌زمان با مهارکننده‌های دی‌پپتیدیل پپتیداز-۴ (DPP-4) مانند سیتاگلیپتین و لیناگلیپتین به‌دلیل نداشتن مزیت افزوده در کنترل قند خون، باید خودداری شود.